Serj Tankian - Elect The Death

Gdy po wydaniu albumu Hypnotize System of a Down zawiesił działalność wielu fanów było w najdelikatniej mówiąc szoku. To ogromne zaskoczenie, ponieważ zespół był w szczytowej formie i mimo że ostatnie dzieło nie dorównywało kultowej już płycie Toxicity to jednak była to solidna mieszanka ciekawej muzyki podanej w rockowym sosie. SOAD wypracował swój łatwo rozpoznawalny styl, więc trudno było uniknąć nawiązań do tej kapeli wokaliście, który postanowił spróbować swoich sił w solowym projekcie. Nie jest to jednak debiut Tankiana, ponieważ ma on już na koncie współpracę z Arto Tuncboyaciyanem, którego wynikiem jest płyta Serart.
Wtedy eksperyment się udał, porównań uniknięto, bo i płyta nijak miała się do tego co System tworzył. Tym razem jest inaczej.

Już przy pierwszych odsłuchach można wyczuć że przy tworzeniu albumu maczał palce ktoś z pierwotnej formacji Serj'a. Nie inaczej. Maczającym paluchy jest pekrusista John Dolmayan. Domyślam się że miał on znikomy wpływ na ostateczny kształt materiału jednak sama jego obecność daje mocno do myślenia. Dzięki temu zabiegowi pojawiło się pytanie. Po jakiego wała Serj tworzy materiał, który spokojnie może znaleźć się na następnej płycie SOAD? A no po takiego, że samodzielny Tankian smakuje zdecydowanie lepiej niż ostatnie wynalazki całej czwórki.
Album jest totalnie odjechany,pełen barw, a odrazu rozpoznawalna tankianowa barwa głosu prowadzi do tego, że od początku wiemy z jakim materiałem mamy doczynienia.
Pełnym doskonałych melodii, świetnie brzmiących i łatwo wpadających w ucho refrenów ( Empty Walls,Saving Us,Sky Is Over) kapitalnych wręcz aranżacji z wykorzystaniem ferii instrumentów. Akustyczne gitary, skrzypce czy nawet fortepian(na którym zresztą gra sam Tankian) są tutaj na porządku dziennym sprawiając że jest to jeden z elementów odróżniających solową działaność Serja od Soadowej twórczości.

Nadal jednak dominują tutaj solidne partie gitarowego grania abyśmy nie zapominali gdzie tak naprawdę jesteśmy i w połączeniu ze świetnie budowanym napięciem dają wynik w postaci Feed Us czy wcześniej wspomnianego Saving Us. Serj potrafi również przygotować kompozycje niezwykłą, zatopioną w narkotycznych dźwiękach, podlaną odrobiną transu o którą ja osobiście go nie podejrzewałem. Praise The Lord And Pass The Amunation to absolutny highlight tego albumu.

Niestety nie omineły nas również mielizny, a raczej mielizna kryjąca się pod tytułem Baby.

Do bólu przewidywalny, z ograną partią gitarową i tragicznym refrenym.

Baby jednak nie psuje ogólnego świetnego wrażenia jakie wywołuje ta płyta. Jeśli Serj Tankian ma zamiar nagrywać dalej takie krążki, to ja naprawdę nie potrzebuję reaktywacji SOAD. W pojedynku Tankian - Malakian 1:0. Czekamy na solową odpowiedź gitarzysty Systemu.